🔸دکتر غلامرضا حیاتی
کوچه ها را که می نگرم تا آنگاه که به تلاقی خیابان ها می رسند، کنجکاوانه نگاهم می خشکد بر ردّ گام هایی که غریبانه محو شدهاند، و حسرت هایی عمیق بر جای مانده است برای چشم های خیره ای که گاه و بیگاه قدم های آرام و شمرده شمرده ی مردی را به نظاره می نشست که غریبانه و متواضعانه طی طریق می کرد تا نگذارد گرد و غبار غریب فراموشی و نسیان، چهره ی مظلومانه ی فضای دیارش را بپوشاند!
هنوز مظلومیت و تواضع نهفته در چهره ی نجیب ِ مردی مصمم و جویای ثبت و ضبط حقایق و اسرار، ملکه ی ذهن رهگذرانی است که دیگر چندی ست ردّ آن مرد را گم کرده اند و در حسرت تماشایش هاج و واج به حیرانی دچار شده اند!
صحبت از مردی بزرگ اما کم ادعا و فروتن است که وقتی مسیر نظرها را پشت سر می گذاشت آنچنان با تأنی و وقار گام بر می داشت که حتی گام هایش به موری هم آزار نمی رساند! مردی همواره در جست و جوی کشف حقایق و ثبت وقایع ، که با آرامش و طمانینه ، تلاشی بی وقفه و خستگی ناپذیر داشت، و هرگز حاشیه و غوغایی در رفتارش به چشم نمی خورد! و اصولاً اهل گلایه و انتقاد هم نبود! آری! زنده یاد «حسن کلبعلی » را می گویم!
ستاره ای درخشان که انوار نگاهش تا ابدیت امتداد دارد ، اما تقدیر به گونه ای رقم خورد که امروز آنچه برای اهالی شهر و دیارش خورموج به ویژه دوستان نزدیکش بر جای مانده حسرتی بی پایان است و غمی به فراخنا و عمق اندیشه های پویا و جستجوگر این مرد!
در این فرصت بسیار اندک و فشرده ، جای چندان جولان نوشتاری و گفتاری نیست تا اندکی از خصایل نیک و فضایل کم نظیر او را برشماریم و به وصف درآوریم! افسوس! که روزگار به این تشنه ی حقایق، و عاشق شهر و دیارش فرصت نداد تا بیش از این پرتوافشانی کند، اما همین قدر هم کافی است تا او را در آیینه ی نوشته های ارزشمندش که حاصل سخت کوشی های فراوان اوست بشناسیم، و از رفتار، منش، آداب و اخلاق وی درس ها بیاموزیم! و این جادوی قلم است که قلب های ما را به قلب مهربان او پیوند زده است، و این پیوند، ناگسستنی و جاودانه است!
درگذشت ناباورانه ی این مرد شریف نازنین را با تأثر و اندوه، به این رباعی معروف حکیم خیام نیشابوری پیوند می زنم که:
جامی است که عقل آفرین می زندش
صد بوسه ز مهر بر جبین می زندش
وین کوزه گر دهر چنین جام لطیف
می سازد و باز بر زمین می زندش!
غلامرضا حیاتی
شهریورماه ۱۴۰۴